Tubahelden
. Weten wij wel wat een tuba is?

Zevensprong .03 – Wanen en Tranen

Onze verslaggever Zacharias von Bumelhausen neemt u mee op een ontdekkingsreis. Kom mee naar de zevensprong en volg de krommende, steile route langs een glooiende witte bergwand.
Zoek naar bewoners van een tweede wereld, en blijf je vooral verwonderen over dit alles wat achter de sluier verborgen is.
Over worsten in tassen, over complotten en heldendaden, over duistere creaturen en wezens van het licht. Dit is de zevensprong.

Soms zijn we allemaal zoek. Het publiek is ziek en de dochter moet kruipen. Dat kan gebeuren, en het zal vervliegen. Maar de momenten hethalen zich zienderogen in het verschiet waar de vogels ons bestuiven met alle eer en zaligheid. Als een ballon die tactvol uw verval opzoekt alvorens te spatten naar een volgende weelde.

Vele wezens weten al te goed dat het zo is. Ook de Negero Sapiens had het gezien en dacht nooit te zoeken naar het sissende wat in de oren kruipt. Lippenbalsem was op, en daar gingen ze dan – één voor één.

http://www.expatica.com/photos/rad71147.jpg

Ome Rita moest altijd wel lachen. Ze lag immers met de voeten in de pap! Toen vader er achter kwam wat ze ‘s nachts in haar dromen deed, moest ze er echter wel voor boeten. Iedereen wist stiekem al dat haar tepels behekst waren, maar dan toch deden de torren het in een rondedans. Zoiets verzin je toch niet? Toch wel, Die volgende morgen was ook Rita aan de zeemansplaats gevlagd. Dirk was vol bewondering de betastingen aan het volgen, toen zijn zoontje door de menigte werd vertrapt. Alleen zijn pielemans is achteraf nog teruggevonden – maar het deert niet. Rita was vervlogen en vergaan, en eenieder voelde het diep van buiten.

Is het niet mal? Hoe kan het toch lopen, hoe kan het toch zijn. En nu bevind ik mij. Aan de vooravond. Waarom zullen we dat allemaal? Waarom niet een drievoud in de bossen of een tandem die de kelder kapot slaat.
Toen besefte ik het: Wij zijn allemaal van stront. Wat we doen is wat we laten, en wat we laten is niet meer.
Met deze wijsheid klom ik naar binnen, en zei ik de buitenwereld vaarwel.

Zacharias von Bumelhausen, 24 July, 2008 at 21:25, onder de noemer van De kromme tak van de Zevensprong. (permalink/RSS)



Zevensprong .02 – De borsten waren eraf gekut, maar verder was het een hele leuke dag

Onze verslaggever Zacharias von Bumelhausen neemt u mee op een ontdekkingsreis. Kom mee naar de zevensprong en volg de krommende, steile route langs een glooiende witte bergwand.
Zoek naar bewoners van een tweede wereld, en blijf je vooral verwonderen over dit alles wat achter de sluier verborgen is.
Over worsten in tassen, over complotten en heldendaden, over duistere creaturen en wezens van het licht. Dit is de zevensprong.

Men moet fier zijn in deze barre tijden. Al waait de wind niet, dan zet men alsnog door.
Het zeil moet en zal bol staan. Bol als de hoeden die wij dragen.
Zo was onze insteek op die avond. Niets moest, maar we kwamen toch. De dienst begon, en de controle over het lichaam was binnen de kortste keren zoek.

Met het schild in mijn handen trachtte ik de afstand te verkleinen, maar dat alles was tevergeefs. Stront, stront en nog eens stront. Ik kon hen niet bijbenen, en nu was ik zielig en alleen in het duister. Het suisde door de lucht. Daar klonken de klanken eenduidig: Het begon! Van links en rechts kwamen ze aangesneld. Ze vlogen langs de benen en in de haren. We hadden ze kunnen pakken. O, we waren zo dichtbij. De manier waarop het gebeurde ook – zomaar eraf gekut. Dat maak je maar één keer mee!
En ja, dan is de dag voorbij. Wat doe je dan? Je herleeft het allemaal opnieuw en opnieuw. Slapen kan je niet, het doodgaan moet nog even wachten. Dan heb je nog weinig opties over. Slapen en doodgaan. Is er een ander tijdverdrijf mogelijk? Ik dacht het niet.

Des te mooier is het dan – dit meen ik oprecht – wanneer je Magere Hein een knipoog mag toedienen. Hij komt voorbij, hij kijkt je diep in de ogen. Je steekt je slappe tongetje uit en loopt door. Oh, kassa! Erectus labia minora!
Jubelt en predikt van het hogere genot, opdat de vensters zich mogen openen.

Er zijn vele wegen die naar de kern van het wezen leiden. Gaarne vervoeg ik me bij de leermeester die ooit de uitroep vorm gaf: “Weet je überhaupt wel wat een TUBA is?” Ik denk namelijk, dat maar weinigen de essentie van de tuba kennen en doorgronden zoals wij wetenschappers dit doen. Jarenlang hebben wij ons volledig gericht op talloze onderzoeken en gelijke fratsen. De conclusies die hieruit getrokken worden zijn even schokkend als ongeloofwaardig. Indien u tot het punt van acceptatie komt, echter, gaat de wereld voor u open en zal uw denkwijze transformeren tot iets onverklaarbaar schoons.

De waarheid is hard, vies en scheidt een doordringende odeur af. De waarheid is dat alles wat wij kennen, al wat onze zintuigen voor ons waarnemen, uit stront bestaat. Vergeet uw elementen. Vergeet uw protonen, neutronen en elektronen. Het is gezever zonder onderbouwing. Onzin van de hoogste plank. Alles bestaat uit stront. Het nieuwe zwarte goud heet superstront.

Zacharias von Bumelhausen, 14 May, 2008 at 17:40, onder de noemer van De kromme tak van de Zevensprong, Nieuws/Actueel. (permalink/RSS)



Zevensprong .01 – Er zit iets raars in de moedermelk

Onze verslaggever Zacharias von Bumelhausen neemt u mee op een ontdekkingsreis. Kom mee naar de zevensprong en volg de krommende, steile route langs een glooiende witte bergwand.
Zoek naar bewoners van een tweede wereld, en blijf je vooral verwonderen over dit alles wat achter de sluier verborgen is.
Over worsten in tassen, over complotten en heldendaden, over duistere creaturen en wezens van het licht. Dit is de zevensprong.

Klets klets, ho ho, ha ha. De schaterlach. Een spreuk van vreugde.
Deze genotsuiting geeft het leven kleur en windt de radartjes extra op om een ieder weer met goede moed terug het leven in te slingeren. Een nieuwe dag met nieuwe grollen.
Ons verhaal begint met een wulps achterwerkje dat over de dansvloer schuifelt. Deze begeerlijke beenham behoort tot de jonkvrouwe Geertruide.
Om terug te komen op die schaterlach; Geertruide kon er wat van in haar jonge jaren. De contrasterende sekse was gecharmeerd en G-Trui wipte zonder weerga zoals het een wilde ontspoorde puber van nature meegegeven wordt.

oma_bijl_vermeulen_met_jakob_bijl.jpg
Geertrui onderhoudt intieme relaties met één van haar vele lovers.

Hier begint het verhaal. Tot mijn spijt kunnen simpele zielen met oppervlakkig analyserende breinen de volledige strekking van mijn toekomstige betoog niet bevatten. Ik hoop dat ik desalniettemin enkele planeten uit hun baan stoot door mijn woorden te richten op de stralende sterren van het heelal.

Dit verhaal heeft een smaakje. Geertrui verloor haar streken namelijk niet met de jaren, en waagde het zelfs om een eeuwenoud taboe te doorbreken op een verwerpelijke vrijdagnacht.
Met slechts drie stuivers op zak bewoog de dame zich richting Schiermonnikoog, waar ze op nummer 24 in de Wilhelminalaan aanbelde – op goed geluk, let wel.

Neen, ze kende geen enkel individu op het godgansche eiland, doch bewoog deze vrouw zich ertoe om met iedere bewoner van nummer 24 een ruig potje liefde te bedrijven. Zomaar.
De gelukkigen op nummer 24 waren Tooske, Triena, Willemijntje en Peter.19350101-toos-oma-kappen-ma-wim.jpg
Winnaars van de viese seks loterij. V.l.n.r: Tooske, Triena, Willemijntje en Peter

Nu was de wilde nacht an sich niet zo’n grote happening, ware het niet dat Peter eigenlijk opperwezen was van een kleine nebula aan het einde van het universum. Peter was geen mens zoals jij en ik. Peter werd zwanger op die decembernacht, en gaf de daaropvolgende morgen het leven.
In zijn baarmoeder vormde God een wezen dat het licht nooit had mogen zien. Het krachtwezen zou stukje bij beetje Peter’s rottende lichaam wegeten en zo de energie absorberen om tot een mensenbaby op te groeien.
En niet zomaar, nee nee. Het proces zou 43 aardsen jaren duren. Zodra het kindeke klaar was om onder de mensen te komen, zou de wereld met haar einde geconfronteerd worden in een alles omvattende implosie.

Die viese nacht op Schiermonnikoog was in1965. Jawel, dat is 43 jaar geleden. Het Krachtwezen is nu onder ons, het einde is nabij.
Om deze claim te ondersteunen ben ik op een onwaarschijnlijke missie naar de kern van het aardse gegaan. Wat ik daar aantrof, is niet in woorden uit te leggen. Ik zag het krachtwezen in haar laatste stadium. Haast volgroeid. Moeder aarde voedde hem, en hij lag daar – vervuld van demonen.
Dit is wat ik zag.

Zacharias von Bumelhausen, 10 April, 2008 at 21:27, onder de noemer van De kromme tak van de Zevensprong. (permalink/RSS)



Breibeeschten gesignaleerd

Breien is een werkwijze om van één lange draad een elastisch weefsel te maken met behulp van 2 of meer naalden zonder ogen. Breien wordt in het Europa van na de 19e eeuw vooral gebezigd door vrouwen. Daarvoor werd er evenwel vooral door Europese mannen gebreid, zoals schaapherders tijdens het hoeden van hun kudden. Tot in de 20e eeuw was de breiende herder of visser nog een normaal verschijnsel. Voor het breien worden vooral wol en acryl of katoen gebruikt, maar in principe kan elk materiaal, dat tot garen gevormd kan worden, voor het breien worden gebruikt. Zo was in de zestiende eeuw het gebruik van zijde en gouddraad voor gebreide religieuze gewaden in zwang.

Brei-smurf

(more…)

Zacharias von Bumelhausen, 5 January, 2008 at 22:01, onder de noemer van De droge koekjes van oma. (permalink/RSS)